Prema zapovjesti Štaba divizije, brigade su imale 6. septembra u 6 sati da pristupe čišćenju četničkih snaga oko Zaječara a potom likvidaciju neprijateljskih snaga u samom gradu. Obzirom na udaljenost od Štaba divizije, od tog momenta brigade su trebale da dejstvuju samostalno na svojim pravcima, sve do likvidacije neprijatelja u samom Zaječaru.

Sedma brigada izvršila je u zoru 6. septembra marš na prostoriju sela Zagrađa, sela Grlišta. Ptethodnica brigade (jedan bataljon) u brzom naletu razbila je pred sobom četničke grupe na prostoriji sela Šljivar i sjeverno od njega. Ovi su se povukli prema Kraljevici u sastav njemačko-ljotićevskih snaga a kasnije sjeverno od Zaječara. Odmah po izbijanju sjeverno od sela Šljivar i na Vinogradarsko brdo, brigada se (oko 10 časova) sukobila sa njemačko-ljotićevskim snagama, koja su već bile zaposjele južnu ivicu Kraljevice, od Rasadnika do Gnjilaka (k.246) i dalje Stojkov potok do reke Crni Timok i zadržale dalje nastupanje 7. brigade prema Zaječaru sve do pada mraka. Bataljon, a po padu mraka i 2. bataljon (4. bataljon je bio u pratnji divizijske haubice, a po stizanju na prostoriju sela Šljivar zadržan u divizijskoj rezervi). Nešto prije 16 časova pristigli su haubica 105mm i protivtenskovski top 47mm i odmah postavljeni na položaje, na sjevernoj ivici Vinogradarskog brda, a već oko 16 časova, počeli da dejstvuju na neprijateljske položaje južno od Zaječara. Tukući neposredno bunkere i rovove na Kraljevici, prvenstveno utvrđeni dio oko skladiša eksploziva, haubica i top su pružili brigadi ozbiljni moralnu i materijalnu podršku, a neprijatelju naneli materijalne gubitke. Po padu mraka brigada je sa 1, 2. i 3. bataljonom prješla Lubničku rijeku i napala neprijatelja na Kraljevici obuhvatajući front nešto zapadnije od komunikacije Grljan – Zaječar pa sve do južno od Gnjilaka (k.246). Međutim, bataljoni su dejstvovali nesložno i nejednovremeno (a time i neefikasno), trpeći gubitke od snažne neprijateljske vatre iz mnogobrojnih automatskih oruđa. Zbog toga je Štab divizije bio prinuđen da oko 23 časa obustavi akciju da bi se brigada sredila i pripremila za dalje dejstvo.

Četrnaesta brigada je 6. septembar ujutru krenula sa 3. bataljonom u prethodnicu sa prostoeija sela Leskovac, sela Lubnica. Na k.330. sjeverno od Lubnice, prethodnica se sukobila sa oko 200 četnika. Borba nije bila oštra, ali je trajala sve do 12 časova, kada su se četnici, iako su dobili pojačanje, povukli sa k.330 prema selu Zvezdan i selu Nikoličevo. Oko 14 časova brigada je ušla u selo Zvezdan. Štab brigade je odmah uputio 3. bataljon (bez „ruske čete“: „ruska četa“ bila je formirana u 3. bataljonu od oko 40 Rusa koji su bili u njemačkom zarobljeništvu i oslobođeni od naših jedinica; kasnije, po dolasku ruskih trupa u Jugoslaviji na njihovo traženje vraćena je u njihov sastav) na Bačište radi obezbeđenja prema selu Nikoličevo i radi obezbeđenja položaja koje je Brigada trebala da posjedne u cilju blokade Zaječara. Kao obezbeđenje prema Boru postavljena je na brdu Đula, iznad sela Zvezdana, „ruska četa“ iz sastava 3. bataljona. Njoj su pridodate sve protivtenkovske puške iz brigade, kao četa od 12 protivtenkovskih pušaka sa zadatkom da štiti pravac od Bora od eventualnog prodora njemačkih motorizovanih snaga. Isto tako brigada je porušila željezničku prugu, pokidala telefonske veze i dala obezbeđenje prema Zaječaru. U Zvezdanu je zaplijenila dva četnička skladišta u kojima je bilo smešteno oko osam vagona pšenice, pasulja i drugih životnih namirnica. Poslije dvočasovnog odmora ona je produžila marš i oko 18 časova prikupila se na Bačište (k.288), Magila (k.291). Prikupljanje je obezbeđivao 3. bataljon postavljen prema selu Nikoličevo, sjeverno od Magile, koji se već puškarao sa četnicima. Pošto je zajedno sa štabovima bataljona izvršio kraće komandantsko izviđanje prema Zaječaru, Štab brigade je odredio raspored za napad i obezbeđenje napada. Prvi i drugi bataljon imali su da napadaju neposredno na grad, a 3. bataljon na Magili i jednom četom na brdu Đula da obezbeđuje brigadu prema selu Nikoličevu i Boru. Četvrti bataljon (formiran prije kratkog vremena, imao je svega oko 60 boraca i bio slabo naoružan – trećina boraca nije imala puške) nije se mogao efikasno iskoristiti, bar u početnom raporedu za napad, te ga je Štab brigade zadržao na Bačištu kao obezbeđenje svojih prištapskih djelova. Oko 21 čas 1. i 2. bataljon zauzeli su borbeni raspored prema Zaječaru, posjedujući polazne položaje i to: 1. bataljon Beli breg, a 2. bataljon zapadno od njega, na jugoistočnim padinama Bačišta. Radi objedinjavanja komande pošao je sa njime u napad zamjenik komandanta brigade Vojin Jovanović, koji je imao iskustva u napadu na utvrđene garnizone. Ostali članovi Štaba brigade ostali su na komandnom mjestu u rejonu Magile.

Oko 23 časa bataljoni su krenuli u napad i na reci Crni Timok sukobili se sa neprijateljem, koji je sa manjim snagama već bio poseo desnu obalu rijeke sjeverno od ciglane i zapadno prema vojnoj bolnici. Prvi bataljon je obuhvatao izbočinu reke Crni Timok na suprot ciglani, a drugi bataljon desno, obuhvatajući desnim krilom komunikaciju koja vodi od sela Zvezdan ka Zaječaru. Neprijatelj je davao žilav otpor iz ciglane, odakle je efikasno dejstvovao i zdržao naše bataljone u toku noći 6/7. septembra na postignutim položajima.  

DEVETA BRIGADA. Po pristizanju na prostoriju sela Vratarnica, Štab brigade je uputio 2. bataljon u selo Grljan kao obezbeđenje prema Zaječaru. U selu Grljan, koje je bilo posjednuto i utvrđeno, bataljon je stigao još u toku dana i odmah iz pokreta stupio u borbu. U selu je bilo oko 200 ljotićevaca i Njemaca koji su branili fabriku, bili predstraža Zaječara i zatvarali komunikaciju Zaječar – Knjaževac. Na ulazu u selo sa južne strane i oko fabrike bili su izgrađeni betonski bunkeri. Pored toga neprijatelj je posio i kuće pogodne za odbranu iz kojih je davao žilav otpor. Drugi bataljon je vodio oštru borbu za zauzimanje sela. Štab brigade, čim je dobio izveštaj od 2. bataljona o situaciji, uputio je 3. bataljon sa istim zadatkom. On je desnom obalom reke Crni Timok stigao u selo Grljan oko 23 časa, prješao rijeku preko neobezbeđenog mosta u selu i izbio na raskrsnicu kolskog puta i železničke pruge (neprijatelj se bio skoncentrisao prema 2. bataljonu ne nadajući se napadu sa druge strane), rasporedio se frontom prema jugu i napao neprijatelja u leđa. Napadom 3. bataljona neprijatelj je bio iznenađen, ali se brzo snašao i orijentisao deo snaga prema njemu. Pošto je bio blokiran i doveden skoro u bezizlazan položaj, neprijatelj je oko 24 časa pokušao da se probije komunikacijom prema Zaječaru, ali u tom nije uspio pošto je naišao na snažni otpor 2. i 3. bataljona. Poslije neuspjelog pokušaja da se probije, neprijatelj se izvukao na k.235 (Parajankula) a odatle na Kraljevicu. Tako su 2. i 3. bataljon 9. brigade zauzeli Grljan nešto prije 1 čas 6. septembra. Međutim, oko 2 časa istog dana, 2. i 3. bataljon su se bez ikakve potrebe povukli prema selu Vratarnica i razmjestili na prostoriji Lokva, Grljanski venac, gde su ostali u toku čitavog dana 6. septembra, ne ostavljajući ni najmanje obezbeđenje u selu Grljan radi zaštite pravca prema Zaječaru, što je moglo biti od velike štete po nas. Tim prije, što je 7. brigada već vodila borbe sa neprijateljem sjeverno od sela Šljivar i na Vinogradsko brdo. Štab divizije nije bio upoznat sa ovom situacijom, jer ga štab brigade nije o ovome obavjestio, a isto tako i o pokretu i dejstvu brigade 5. i 6. septembra.

Prema naređenju Štaba divizije, trebalo je da napad cjelom divizijom počne ponovo u 3. časa 7. septembra. U naređenju je stajalo da brigade jednovremeno i složno, snažno i bez prekida, produže sa napadom do konačnog zauzimanja Zaječara. Početak napada naređen je tako rano zbog toga da bi 7. brigada po mraku zauzela utvđeni dio Kraljevice te po danu produžila dalje nastupanje ka Zaječaru. Štab divizije tog momenta nije tačno znao gdje se nalazi borbeni poredak 9. i 14. brigade i kakva je situacija kod njih, te da bi ovo naređenje za prekid akcije i ponovni početak uskladio i prema njihovom dejstvu.

Sedma brigada (bez četvrtog bataljona koji je bio u divizijskoj rezervi u selu Šljivar) je u 3 časa počela napad na neprijatelja na Kraljevici, na otsjeku Rasadnik – Stojkov potok. Haubica i protivtenkovski top, isako sa malo municije, davali su joj vrlo efikasnu podršku. Neprijatelj je davao žilav otpor, ali su ga neposredna vatra haubice i topa (prvenstveno oko skladišta eksploziva) i snažno dejstvo bataljona pokolebali. Brigada je u zoru na juriš zauzela prvu liniju odbrane na južnom dijelu Kraljevice i protjerala neprijatelja do blizu grada. Oko 6 časova neprijatelj je, uvodeći svježe snage, izvršio snažan protivnapad i odbacio bataljone 7. brigade sve do skladišta eksploziva, gdje se oko 7 časova uz podršku haubice i topa brigada zadržala. Iza toga je nastala oštra i uporna borba u kojoj je neprijatelj sve više popuštao braneći stopu po stopu, stalno izvodeći protivnapade. No snažni pritisak bataljona 7. brigade i borbe 14. i 9. brigade za prve kuće u gradu natjerale su ga na povlačenje ka gradu. Videći da se borba uspješno razvijala, Štab divizije je naredio da se pritisak pojača i da se neprijatelj, koji je već počeo da popušta u svojoj odbrani, natjera na predaju ili na napuštanje grada. U tom cilju Štab divizije je oko 9 časova izdao dopunsku zapovjest kojom je između ostaloga obavjestio jedinice o dosadašnjem dejstvu i uspesima naredio da se još energičnije vrši napad na neprijatelja i dao uputstva za formiranje (za upad u grad) udarnih grupa naoružanih automatskim oruđima i bombama. Pored toga dato je uputstvo da se pri prodiranju kroz grad, jedinice ne zadržavaju oko likvidacije posjednutih izolovanih zgrada, nego da ih manjim grupama blokiraju, a one da produže prodiranje, s tim da se posednute zgrade kasnije likvidiraju, ukoliko se posade dotle ne budu predale. Isto tako brigadama je naglašeno da sve prilaze gradu zatvore automatskim oruđima i protivtenkovskim sredstvima kako bi u slučaju da neprijatelj pokuša spolja pružiti garnizonu pomoć, mogle da ga odbiju. Baš radi toga brigadama je u dopunskoj zapovjesti naređeno da formiraju makar i najmanje brigadne rezerve. Ponovo je naglašena potreba tijesnog održavanja veze i obavještavanja Štaba divizije čega se brigade do tada nijesu pridržavale, što je ometalo pravilno rukovođenje borbom. Haubica je i dalje ostala pod komandom Štava divizije, s tim da se (zbog male količine municije) upotrebljava samo na najvažnijim otpornim tačkama na traženje štabova brigada ili bataljona, odnosno prema potrebi koju uoči sam Štab divizije. Protivtenkovski top 47mm, po likvidaciji spoljne odbrane neprijatelja na južnoj ivici Kraljevice, pridodat je 7. brigadi. Po zauzimanju južnog dijela Kraljevice, komandni deo Štaba divizije nalazio se kod skladišta eksploziva neposredno za bataljonima 7. brigade.

Neprijatelj je stalno vršio protivnapade. Oko 9 časova, sa jednom četom pješadije uz podršku tri tenka, izvršio je protivnapad na pravcu Zaječar – Gnjilak (k. 246) no bez uspjeha. Oko 12 časova, kada je 7. brigada bila na 1 km od grada, neprijatelj je iz Zaječara, snagama jačine oko 200 vojnika, izvršio protivnapad u pravcu Rasadnika, zabacujući joj se u bok i leđa. Ovaj protivnapad je suzbijen uvođenjem u boj 4. bataljona 7. brigade, koji je dotle bio u divizijskoj rezervi, te je neprijatelj vraćen u grad. Oko 13 časova 7. brigada je počela borbu za sam grad. Neprijatelj je davao žilav otpor sa nasipa železničke pruge na samoj ivici grada. No pod pritiskom Brigade (ubacivanjem udarnih grupa koje su mogle biti formirane tek poslije podne u završnoj fazi dejstva) i snažnim dejstvom 9. brigade koja je u to vrijeme bila već zauzela feldkomandanturu i kasarnu, neprijatelj je napustio južnu ivicu grada i glavnina brigade je jurnula u grad.

ČETRNAESTA BRIGADA. U zoru 7. septembra 1. i 2. bataljon ponovno su počeli napad na neprijatelja koji je u toku noći utvrdio i pojačao svoje položaje na Crnom Timoku, dajući žilav otpor. Oko 8 časova 1. bataljon se, ostavljajući desnokrilnu četu na izbočini Timoka prema ciglani, rokirao u lijevo i izvršio jak pritisak istočnom stranom izbočine. Neprijatelj je bio prinuđen da napušti položaje i povukao se na desnu obalu kanala, a bataljon je pod jakom bočnom vatrom iz ciglane, prješao rijeku i napao ga na kanalu. Oko 9 časova bataljon je uspeo da pređe Timok i kanal i dočepa se prvih kuća u gradu, odakle se vodio borbu za dalje prodiranje u grad. Drugi bataljon pomognut uspjehom Prvog, uspio je da oko 8,30 časova prijeđe rijeku i, rokirajući se nešto u desno (da bi izbjegao vatru sa ciglane), izbio oko 9 časova duž komunikacije na kanal, gdje je zadržan od neprijatelja sa desne obale kanala i iz prvih kuća grada. Oko 11 časova 1. bataljon je uzeo sve kuće u gradu do komunikacije selo Zvezdan – Zaječar – selo Vražogrnac, a 2. bataljon je i dalje ostao na kanalu i bio prinuđen da svojim lijevim krilom zavije prema ciglani i da se odigura od napada sa te strane, obzirom da je neprijatelj i dalje držao ciglanu i vatrom iz automatskih oruđa i pušaka, dejstvujući mu u leđa i u bokove, ozbiljno ometao prodor bataljona. Za to vrijeme, sve do 11 časova četnici su se sa pravca sela Nikoličevo pripucavali sa 3. bataljonom sjeverno od Mogile i manjim snagama bezuspješno napadali. Oko 11 časova, oko 3000 četnika već su bili izvršili raspored i privlačenje svojih snaga te glavninom sa pravca sela Nikoličevo napali na 3. bataljon na Mogili, a dijelom snaga sa pravca Travarnika prema Bačištu. Štab brigade je sa Bačišta uputio prema Travarniku 4. bataljon (jačine oko 60 boraca od kojih jedna trećina nije imala oružje) i sve prištapske djelove, da zadrže četnike na tom pravcu. Treći bataljon se uporno branio na Mogili ali nije mogao da izdrži pritisak četnika, te su oni oko 12 časova zauzeli Mogilu i izašli na k.373 (tri kilometra sjeverozapadno od Bačišta), a već oko 13 časova uzeli i sjeverne padine Belog brega.

Prvi bataljon (bez čete na izbočini koju je ostavio sa zadatkom da čuva leđa od neprijatelja iz grada) brzo se izvukao iz grada i uputio istočnim padinama Belog brega prema Dubokom potoku, da se istočne strane napadne neprijatelja na Mogili. Kako je neprijatelj oko 13 časova bio već uzeo i sjeverne padine Belog brega, to je 1. bataljon iz Dubokog potoka napao četnike u bok i leđa na Belom bregu, a 1. bataljon koji se takođe izvukao iz borbe za grad, usmjerio je zajedno sa 3. bataljonim dejstvo prema Mogili a desnim krilom na Beli breg. Ovaj koncentrični napad tri bataljona 14. brigade, poslije oštre borbe od dva časa, ozbiljno je pokolebao četnike tako da su oni oko 15 časova razbijeni i naterani na bjekstvo prema selu Nikoličevo.

Jureći četnike sa Mogile brigada je zarobila 87 četnika i nanijela im ozbiljne gubitke u mrtvim i ranjenim. Mrtvih četnika bilo je nešto preko stotinu.

Po razbijanju četnika na Mogili i četnici sa k.373 povukli su se u pravcu sela Nikoličevo, a 4. bataljon i prištapski djelovi povratili su se i zauzeli položaje na Bačištu k.298. Četa 1. bataljona, koja je ostala na izbočini rijeke, razvukla se oko izbočine, povezala sa desnim krilom 3. bataljona 9. brigade i sprečavala neprijatelja da iz grada krene u napad na bataljone 14. brigade na Mogili.

Oko 14 časova naišla je od Bora nemačka motorizovana kolona od deset tenkova i deset kamiona punih vojnika (oko 200 ljudi) i sukobila se sa „ruskom četom“, koja je bila u zasjedi na Đuli iznad sela Zvezdana i obezbeđivala pravac prema Boru. „Ruska četa“ je dočekala nemačku motorizovanu kolonu vatrom iz protivtenkovskih pušaka i ostalog oruđa. No, tenkovi i sa njima četiri kamiona vojnika, uspjeli su da se probiju prema Zaječaru, a od zaostalih kamiona četa je zapalila četiri a zaplenila dva, dok je njihova posada pobjegla natrag prema Boru. Kasnije se uvidjelo da je cilj ove njemačke motorizovane kolone bio da omogući izvlačenje njihovih posve ugroženih snaga u Zaječaru. To se osjetilo po tome što tenkovi po stizanju u grad nijesu izvršili protivnapad na naše snage, nego su se razvili naokolo prema našim jedinicama, te sa ranija tri-četiri tenka štitili izvlačenje svojih snaga iz Zaječara, a kasnije se sa njima i povukli prema Boru.

Oko 16 časova Nemci i ljotićevci počeli su da se izvlače iz Zaječara, bježeći iza 7-8 tenkova koji su se kretali ispred njih. Neprijatelj je težio da se što prije izvuče prema Boru, kroz prazan prostor koji je (usled napada četnika na naše bataljone u leđa) nastao napuštanjem toga dijela fronta od strane bataljona 14. brigade. Četa 1. bataljona, koja je ostala na izbočini kod ciglane, nije mogla da zaustavi povlačenje neprijatelja. Ona se izvukla na zapadne padine Belog Brega i odatle tukla neprijateljsku kolonu koja je odstupala i vodila borbu sa djelovima koje je neprijatelj uputio prema njoj u cilju zaštite izvlačenja.

Oko 17 časova glavnina neprijateljske kolone koja se izvlačila, napala je „rusku četu“ na Đuli i potisla je prema Bačištu. Jedna kolona Nemaca u jačini oko 150 vojnika, kretala se putem sjeverno od Đule, prema Lojze-Kravarnik u cilju obezbeđenja desnog boka kolone koja se povlačila prema Boru. Baš u tom momentu, naišla je na njih „Ruska četa“ potisnuta iz zasjede i počela borbu sa njima, a na 15 minuta poslije toga ovu nemačku pobočnicu napali su i djelovi brigade sa Bačišta. Poslije 10-15 minuta oštre borbe, smatrajući se opkoljenim, oko 130 Nemaca se predalo a oko 20 poginulo. Uskoro poslije toga, tj. oko 18 časova, nemačke snage iz Zaječara su se već bile izvukle i brigada se po padu mraka grupisala na prostoriju Bačište – Mogila, osiguravajući se prema Boru i selu Nikoličevo.

Deveta brigada nije na vrijeme dobila naređenje Štaba divizije za ponovni napad na Zaječar, jer kuriri nijesu na vrijeme pronašli Štab brigade, koji nije obavjestio Štab divizije gdje se nalazi, te su kuriri tražeći ga lutali. Zbog toga brigada nije počela napad u 3 časa kako je naređeno, nego tek u 6 časova. Ona je izvršila pokret iz sela Veliki Izvor, komunikacijom prema Zaječaru, i u 5 časova izbila sa 1. bataljonom na most na reci Beli Timok. Čelni vod prethodnice, pod zaštitom magle, iznenadio je nemačku zasjedu od jednog voda na mostu, pokosio je mitraljeskom vatrom i u brzom naletu likvidirao je. Tri Nemca iz zasjede bila su zarobljena.

Prvi bataljon kao prethodnica imao je zadatak da zauzme most i stvori mostobran na lijevoj obali Belog Timoka, a po prelazu brigade na lijevu obalu rijeke da napadne grad duž poljskog puta od mosta ka Zaječaru. Međutim, bataljon je odmah po likvidaciji nemačke zasjede na mostu, jurnuo prema gradu, ne čekajući prelazak brigade i u 6 časova dočepao se prvih kuća na istočnoj ivici grada.

Drugi bataljon je krenu za prvim bataljonom i napao grad na lijevom krilu 1. bataljona, zatvarajući svojim lijevim krilom komunikaciju sela Grljan – Zaječar.

Treći bataljon je imao zadatak da zatvara komunikaciju Zaječar – Negotin i održava vezu s jedinicama 14. brigade. Oko 12 časova uveden je i on u borbu, na desnom krilu 1. bataljona, obuhvatajući dio fronta 14. brigade prema ciglani, koji je već tada bio napušten od 14. brigade. Sa jednim vodom i dalje je čuvao pravac Negotin – Zaječar, a prvu četu uputio kao ojačanje 2. bataljonu čiji je front bio razvučen.

Neprijatelj je bio posio sve kuće na ivici grada i pripremio ih za odbranu, te su bataljoni bili prinuđeni da vode oštru borbu kuću po kuću. Na odsjeku dejstva 9. brigade, najjače uporište neprijateljske odbrane bila su feldkomandantura i kasarna, koje su bile utvrđene sa 3-4 betonska bukera koji su štitili ove na svim prilazima. Na pravcu feldkomandanture dejstvovato je 1. a na pravcu kasarne 2. bataljon. Oko 10 časova 1. bataljon je snažnim dejstvom uspio da se probije do u blizinu raskrsnice glavne ulice, tj. do u blizinu feldkomandanture.

Međutim, baš u to vrijeme neprijatelj je, uvođenjem svježih snaga, uz podršku nekoliko tenkova, izvršio protivnapad na 1. bataljon i potisnuo ga sa ivice grada. Štab bataljona se nije snašao te je nastala pometnja. Jedna desetina ovog bataljona sa zamjenikom komandanta brigade Perom Jovanovićem nije se povukla, te je ostala u blizini raskrsnice i snažno, iz „šarca“ i protivtenkovske puške koja se zatekla kod nje, dejstvovala naročito na tenkove i tako usporila snažan protivnapad Nemaca. Protivnapad je trajao 30-40 minuta. Dotle se bataljon sredio i izvršio protivnapad na neprijatelja koji ga je isterao iz grada. „Đon Bulima“, protivtenkovskim puškama i mitraljezima oštećeni su neki tenkovi i tek tada je zadržan protivnapad Nemaca a potom su vraćeni na položaje koje su dotle držali. Oko 12 časova 1. bataljon je, osvajajući kuću po kuću, stigao na 50 metara do feldkomandanture. Prikupio je sve „Đon Bule“ i protivtenkovske puške i sa njima otvorio snažnu vatru na bunkere, i po likvidaciji ovih (pošto je u njima sva nemačka posada izginula), snažnom vatrom prinudio Nemce da oko 13 časova napuste feldkomandanturu. Tek po zauzimanju feldkomandanture, bataljoni su mogli da produže dalje osvajanje grada.

Baš u vremenu napada 1. bataljona na feldkomandanturu, uveden je u borbu 3. bataljon (bez 1. čete i jednog voda) preko željezničkog mosta na Crnom Timoku, te je njegovo uvođenje imalo uticaja na pad feldkomandanture, iako nije direktno učestvovao u njenom osvajanju.

Osvajanjem feldkomandanture, pružena je ozbiljna podrška 2. bataljonu u osvajanju kasarne, gdje se neprijatelj žilavo branio i dejstvom iz bunkera bataljonu nije dozvolio pristup svojoj liniji odbrane. U to vrijeme, po naređenju Štaba brigade, stigla je 1. četa 3. bataljona kao pojačanje. Četa je prošla kroz groblje južno od Zaječara, izbila na k.204 (neposredno iznad grada) gdje je iznenadila nemačku posadu na dva mitraljeza, izvršila juriš i likvidirala je, a potom posjela kotu i mitraljeskom i puščanom vatrom žestoko tukla kasarnu, te pružila jaku podršku 2. bataljonu. Bataljon je ovladao kasarnom oko 16 časova.

Bez obzira što se neprijatelj i dalje uporno branio napuštajući kuću po kuću, 9. brigadi su po padu feldkomamdanture i kasarne vrata bila, ako ne otvorena a ono odškrinuta za dalje osvajanje grada. Ona je uz pomoć ostalih jedinica divizije a prvenstveno uz tjesno sadejstvo brigade, ponijela glavni teret u osvajanju grada koji je pao poslije 36 časova krvave borbe 7. SEPTEMBRA OKO 18 ČASOVA. ✭